نرگس

کوکِ کوک

کِیف تمام ساعت های بودنت

خالی از عاطفه و خشم

محاط در هندسه ی باریک چشمانت

و دور افتاده تر از آن آخرین درخت پرسپکتیو نگاه کودکانه ات

خزیده ام

خزیده ام کنار آن آخرین روزهای بودنت

چون سنگ پشتان بی رمق روزهای خالی تنگ زمستانی ام

غر غر غر

سخته التماس کنی واسه چیزی که نخوای بهش برسی

مضحکه

همین خوبه همین خوبه

ابی دارد می‌خواند همین خوبه
هی من می گویم همین خوبه و زهر مار هی دوباره تکرار می‌کند.شده است بلای جان من این لعنتی
همه شان دروغ می‌گویند

عین سگ هم دروغ می‌گویند

حسودی‌ام می شود به دوتایی کز کردن‌تان، وقت گذرانی‌هایتان، چیز گفتن هایتان

گفتم تو با هر خر دیگه‌ای باش ولی خوشحال باش، برای من بس است

عین سگ دروغ گفتم

حسودی‌ام می‌شود

تو چه می‌فهمی حسرت به دل آدمی ماندن یعنی چه آخر؟

لعنت به این ای کاش ها، لعنت

بد بد بد

خوابانیده است مرا کنار تن خوابیده‌ات، پاهای خیالم

همانقدر نزدیک که نفس به شماره می‌افتد پس از آن بوسه‌های پیاپی

همانقدر دور که دلهامان

بَ بَ

با دلارامی مرا خاطر خوش است / کز دلم یک باره برد آرام را

حافظ

بغل چی

این ها را ببین

این ها که چسبیده اند به دیوار را می گویم

تمام خاطراتمان جمع شده است پس همین چند دانه قاب و شیشه

اوهوم

جبر جغرافیا دانی که چیست / انحصار من در دستان توست

نچ نچ نچ

از زیر همین تابلو که کنارش ایستاده ام تا نرسیدن به تو، یک خیابان فاصله است

يـلداترين شب تاريخ

كابوس هايش برای من،

افسردگی يك ساعت بعدش سهم من

دلتنگی های وقت نبودنت برای من

تنهايی های وقت رفتنت برای من

لذتی هم اگر بود، سهم تو بشود

هم بستری با كسی كه دوستت ندارد، جز اين نيست

كسی هست كه عاشق فاحشه ای بشود؟

صلاح در چشمان توست

می بینی این دیوانه ها را؟

دنیای ما خیلی وقت است که به آخرش رسیده است

ها؟

راستی آن میم مالکیت را که آخر نامم می گذاشتید خاطرتان هست؟

دیشب زیر مبل پیدایش کردم، اینترنت قطع بود، نشد باخبرتان کنم

سراسری هشتاد و چهار

اینکه شما بخواهید نباشید، خب حق مسلمتان است

اینکه بخواهید ما نباشیم هم همینطور

اما یک جای کار می لنگد

شما اینطور، ما آنطور

این روزها

همه شبیه تو شده اند

اما تو دیگر خودت نیستی

کرسی شعر

آخرش خدا در را باز می کند

خودم را می اندازم توی بغلش

همینطور که نفس نفس می زنم و به خس خس افتاده اند نفس هایم،

صدایم را صاف میکنم و می پرسم این همه دویدن برای نرسیدن بود پدر؟

دوربین از کنارمان رد می شود و بالا می رود و تصویری از پشتمان می گیرد و او هم چون مدیری به دوربین زل زده است و تیتراژ!